Februarske izložbe u Likovnoj galeriji, Artgetu i Podroomu

U tri galerije Kulturnog centra Beograda biće otvorene tri izložbe. U galeriji Artget Ivan Manojlović, ovogodišnji umetnički direktor, predstavlja fotografkinju Milicu Mrvić i izložbu Za uspomenu i dugo sećanje. Ovo je izložba „režiranih” fotografija, čije su karakteristike pažljivo i do detalja izrađene koreografije i precizno izvedeni performativni elementi koji stvaraju jedinstvenu artificijalnost i izvesnu dozu fantazije.

Naručeni grupni portreti Milice Mrvić nastaju kroz proces saradnje sa portretisanima, a rezultat je zajedničko kolaborativno fotografsko delo tokom kojeg je proces rada jednako bitan koliko i finalna materijalizacija ove saradnje.

U Likovnoj galeriji predstavljena je tradicionalna izložba iz ciklusa Kritičari su izabrali. Ovogodišnju izložbu pod nazivom Apstraktni pejzaž 2.0 kustosirala je Ana Ereš, a početna referenca je istoimena izložba iz 1962. godine, koju je kustosirao Aleksa Čelebonović, a na kojoj je bio predstavljen pregled geneze onovremenog apstraktnog slikarstva u Jugoslaviji, razmatrajući slikarska istraživanja i transformacije pejzaža.

Na istom putu Ereš okuplja današnje umetnice i umetnike koji sa različitih metodoloških, medijskih i semantičkih polazišta preispituju pejzaž kao žanr, motiv ili kontekstualni i jezički okvir svojih umetničkih ispitivanja. Na izložbi su predstavljeni radovi Dušice Dražić, Siniše Ilića i Bojana Đorđeva, Ivane Kličković, Žolta Kovača, Nikole Markovića, Gorana Micevskog, Vladimira Nikolića, Ivana Petrovića i Ivana Šuletića.

U galeriji Podroom otvorena je samostalna izložba Tereze Kos I neživa bića imaju svoj kraj. Kroz pokretne i nepokretne slike, zvuk i muziku, dijagrame i mape, inspirisane konkretnim događajima i ljudima, Kos u svojim radovima govori o nekoj vrsti apsurdnog, hipnotičkog ponavljanja društveno-političkih koncepata i njihovom uticaju na meru ništavnosti svakodnevnog života pojedinca.

Kreirajući diskretnu kakofoniju u oku i uhu posmatrača, evidentirajući ništavilo, otvara prostor za kreiranje novih frekvencija života. Ništavilo nije večno i ono ne znači odsustvo, već beskonačnu otvorenost.