3 filma o Majklu Džeksonu koje je bolje gledati od ovog u bioskopima

U bioskopima se pojavio biografski film o Majkl Džeksonu, i kritike su daleko od dobrih.

„Majkl”, film Antoana Fukuoe još je jedan u nizu biografskih filmova koji izgledaju tako da, ako ste pogledali jedan, pogledali ste ih sve. Od 127 minuta imamo sigurno 127 opštih mesta, koja su, ruku na srce, očekivana i pre nego što uđete u bioskopsku salu. Tako gledamo malog i supertalentovanog klinca kog otac kontroliše, njega i njegovu braću, i cedi svu kreativnost i talenat iz njih.

Bez obzira na to, mali Majkl se uzdiže svojim talentom i stvara neke od najvećih pop pesama u istoriji muzike, i taman kad stignemo do 90-ih, kada počinju da ga nagrizaju sve traume i povrede iz detinjstva, film se prekida i kaže nam samo da je Majkl nastavio dalje.

Fukoin film ima čak i konstrukciju i izgled nekih prethodnih biopika koje smo gledali prethodnih godina, „Boemska rapsodija” prva pada na pamet, ali sam scenario ne nudi ništa više od dvodimenzionalnosti likova, a samim tim ni glumci nisu mogli da ostvare dobre uloge, od mladog Džafara Džeksona u glavnoj ulozi do Kolmana Dominga, koji tumači grubog i preračunatog oca, kao neku vrstu Diznijevog negativca. Jednostavno, sve je loše i igra samo na kartu Džeksonovih pesama, koje, dok ih slušate, voze vas dovoljno da ne razmišljate o samom kvalitetu filma.

Film je mogao makar da ponudi tok misli autora tih pesama umesto klasičnih montaža usamljenog momka koji šeta svoju lamu i smišlja pokrete pred ogledalom, i da zagrebe malo dublje ispod operacije nosa jednog očigledno oštećenog dečaka koji sa sobom nosi ogroman mrak koji nije izbacivao napolje. Film pokušava da nam iz vizure mladosti pojasni sve ono što smo znali iz žute štampe i optužbi iz kasnijeg života – zašto je Majkl bio takav kakav je, zašto je prošao niz operacija, kao i zašto je provodio vreme sa decom na svom ranču Neverland – ali to ne uspeva da uradi na pravi način, ni izgledom ni pristupom, pa sve više deluje kao plaćeni PR, a ne scenario za film.

Ali ništa od ovoga nije previše bitno, jer Majkl Džekson je toliko velika zvezda i postoje ljudi koji su spremni da daju pare da gledaju razne cirkuske tribute njegovom visočanstvu, kralju popa, pa će svakako ići da gledaju ovaj film i đuskaju u svojim sedištima, jer ovde ćete zaista imati priliku da čujete cele pesme.

Ali ako već imate želju da gledate filmove o Majklu Džeksonu, postoje neke kvalitetnije, bolje i luđe varijante od ove klasične biopik postavke koje se niko neće sećati za par godina, kao što se ne sećate ni onih o Bobu Marliju, Eltonu Džonu i ostalima.

The Jacksons: An American Dream

Ovo je televizijski biografski film iz pet delova iz 1992. godine, koji prati uspon porodice Džekson od skromnog života u Geriju u Indijani do globalne muzičke slave. Film se fokusira na rane godine braće Džekson i formiranje grupe The Jackson 5, uz poseban akcenat na strogi pristup oca Džozefa Džeksona. Kroz priču se prikazuje i složen odnos unutar porodice, kao i početak karijere Majkla Džeksona, koji se već u detinjstvu izdvaja.

Uloga Ketrin Džekson, majke porodice, poverena je glumici Anđeli Baset, koja donosi emotivni i stabilizujući kontrapunkt porodičnoj dinamici. Film je dobio pažnju i zbog toga što je u produkciji učestvovala i sama porodica Džekson, odnosno kao producent je bio potpisan i Džermejn Džekson, što mu daje dodatnu biografsku autentičnost. Majkl Džekson je lično odobrio scenario filma, kao i izbor Anđele Baset za ulogu njegove majke Ketrin Džekson.

Moonwalker

„Moonwalker” je muzički film iz 1988. godine u kojem glavnu ulogu igra Majkl Džekson, a film je zamišljen kao vizuelna antologija njegovih pesama, spotova i kratkih narativnih segmenata. Pored Majkla Džeksona, pojavljuju se i glumci kao što su Šon Lenon, Keli Parker i Džo Pesi, koji igraju važnije sporedne uloge u „Smooth Criminal” segmentu. Film kombinuje muzičke spotove, fantaziju i kratku filmsku naraciju, bez klasične linearne radnje.

Publika ga voli pre svega zbog spektakularne koreografije, inovativnih vizuelnih efekata za to vreme i činjenice da Majkl Džekson u njemu spaja muziku i film na potpuno neobičan način. Posebno se izdvajaju segmenti poput „Smooth Criminal” i animirani deo „Speed Demon”, koji su postali kultni među fanovima. „Moonwalker” se danas često posmatra kao jedan od najprepoznatljivijih pop-muzičkih filmskih projekata 80-ih, koji je dodatno učvrstio Džeksonov status globalne pop ikone.

Leaving Neverland

„Leaving Neverland” je dokumentarni film iz 2019. godine u režiji Dena Rida, koji se fokusira na optužbe za seksualno zlostavljanje koje iznose Vejd Robson i Džejms Sejfčak, tvrdeći da ih je Majkl Džekson zlostavljao dok su bili deca i dok su bili u kontaktu s njim kroz porodicu i fondacije. Film je emitovan u dva dela i izazvao je ogromnu globalnu pažnju, delom zbog reputacije Majkla Džeksona kao jedne od najvećih pop zvezda u istoriji, ali i zbog načina na koji su svedočanstva prikazana kroz detaljne i emotivne ispovesti.

„Leaving Neverland” je gledan širom sveta i izazvao je snažne reakcije publike – od potpune podrške svedocima do oštrih osporavanja njihovih tvrdnji. Fanovi Majkla Džeksona i članovi njegove porodice film su nazvali jednostranim i optužili autore da nisu dali dovoljno prostora drugoj strani, dok su neki pravni zastupnici njegove zaostavštine tvrdili da su navodi već ranije ispitani i odbačeni na sudu.

Kontroverze oko filma dodatno su pojačane činjenicom da je Džekson tokom života više puta negirao sve optužbe i tvrdio da su netačne, a njegovi predstavnici su i nakon njegove smrti nastavili da osporavaju nove navode koji su se pojavili u javnosti.

BONUS VIDEO: